Canımız balık istiyor. Tembelliğimize son verip “-Haydi, hop hop hop” diyor, kendimizi Karamürsel yollarında buluyoruz. Başdeğirmen köyü’nü geçer geçmez vadi aşağıya doğru iniyor ve tam indiği, kesiştiği noktada Başdeğirmen Alabalık Tesisleri bulunuyor. Burasını geçen sene bayramda kalmak için düşünmüştük ama o zaman ki şartlar el vermemişti. Şimdi kısmet balık keyfineymiş.

Karamürsel içerisinde (eğer arabalı vapur tarafından gelirseniz) ikinci ışıklardan sağa girdiğinizde tabelalar sizi bu köye, hatta bu Alabalık tesislerine kadar ulaştırıyor. Zaten oldukça bilinen bir mekan olduğundan birine sorduğunuzda bile, tarif ile bulabileceğiniz bir yer. Başdeğirmen köyü yolu için öncelikle dağa doğru tırmanmanız gerekiyor. Fakat manzara o kadar güzel ve büyüleyici ki birinin arabayı kullanması gerekiyor :)

Tesiste 30 yatak kapasiteli oldukça şirin gözüken bungalow tarzı evler bulunmakta. Burada konaklama yapanlar yine o evlere ait havuzdan da faydalanabiliyorlar. Evlerin konaklama ücretleri hafta için 70 hafta sonu 85 Ytl ve kahvaltı dahil. Restorant ve evler oldukça temiz gözüküyor. Masamıza oturduktan sonra küçük bir keşfe çıkıyoruz. Sürekli bir su sesi o kadar dinlendirici geliyor ki, kendinizi o su sesi ile uyumaya bırakmak istiyorsunuz. Kenarda hemen restoranın yan kısmında bir dere bulunuyor. Restoranın hemen alt kısmında balık çiftliği de bulunmakta. Bu havuzlarda yılda 25 ton balık yetiştirildiğini öğreniyoruz. 

Yemekler oldukça lezzetli ve güzel. Özellikle mantarlı kaşarlı güveç çok lezzetli, kızarmış ekmeği yağına bandıra bandıra yiyorsunuz. Serviste hızlı, fakat tek hoşlanmadığımız konu oldukça aceleci olan garsonlardı. Hemen ye ve kalk muamelesi yapıyorlar. Daha bitmemiş tabakları almaya çalışıyorlardı. Bunun haricinde lezzetli balık yiyip temiz oksijen depolayacağınız güzel bir mekan. Değişiklik arayanlar için güzel bir alternatif.

Yazın Akdeniz’e düşen bütün tatilciler aşağı yukarı Bozüyük üzerinden geçerler. Sürekli geçitiğimiz bu yol üzerinde kenarda kalan ama lezzetiyle yolun tam üstünde olan bir yerden bahsedeceğiz. Bozüyük içine girdiğinizde daha ilk kavşağa geldiğinizde hemen sağınızda bir han göreceksiniz. Önünde heykellerin bulunduğu bu han’ın zaten yola bakan iki katı Ömür Restorant. (Birde Bozüyük çıkışında büyük bir yer var. Orası ile karıştırmayın sakın çünki aynı isimle.) Burada ev yemekleri ve istediğiniz tür kebap bulabilmektesiniz. Özellikle köftesi ile meşhur olan Ömür yolun tam yarısına gelmişken sizi güzelce doyurup, lezzetli bir biçimde yolunuza devam etmenizi sağlıyor. 3 kişi biz 25 ytl ödedik. Ücretler makul. Yolu buraya düşenlere öneririz.

Müzeler Haftası’nın 19 Mayıs tatiliyle birleşmesini fırsat bilerek bu sefer kendimizi İstanbul’un en muhteşem eserlerinden biri olan Ayasofya’ya attık. Girişlerin ücretsiz olduğu bütün hafta boyunca oldukça yoğun bir kalabalık olacağını tahmin ediyorduk, fakat turnikelerin çalıştırılmamasıyla küçük yoğunluk olsa da akıcılığını sürdürerek 5 dk gibi kısa bir sürede içeriye girmemizi sağladı.

İçeriye girerken açıkçası bu kadar yüksek ve heybetli olduğunu uzaktan görmekten farketmemişiz. İçeriye girer girmez o tarih sizi alıp binlerce yıl öncesine götürüyor. Tarih boyunca bir çok medeniyeti görmüş, olaylara şahit olmuş ve bir o kadar büyük depremler görerek hasar olmadan bugünlere gelmiş olması bile insanın tüylerini diken diken yapıyor.

İlk girişteki ince uzun kısımda bazı tarihi belgeler, bilgiler ve fotoğraflar anlatılarak bilgilendirilmeye çalışılmış. Burayı geçip ikinci alanda ise yine üst katlara çıkan yokuşlara ulaşabiliyorsunuz. Merdiven demiyoruz çünki yapı çok yüksek olduğundan üst kata çıkan insanların yorulmaması için yokuşlar tasarlanmış. Ayrıca bu yokuşlar bir tünel havasında olduğundan oldukça etkileyici. İçeride henüz tadilatlar sürdüğünden Ayasofya Camii’nin tam ortasında en az 6 katlı bina yüksekliğinde iskeleler kurulu vaziyette duruyor. Yapının bu kadar yüksek olması ise başka bir muhteşemlik. Yurdum insanının tüm tarihi eserlerde olduğu gibi burada da büyük bir özenle isimlerini eserlerin üzerine kazıdığını maalesef gözlemliyoruz. Koskoca imparatorlar, padişahlar bile isimlerini yazmakzen bu esere bizim insanımızda bir katkıda bulunmak istiyor heralde diye düşünüyoruz.

Üst katlara çıkıyoruz, tahminimizce 3 katlı bir bina kadar yürüyerek çıkıyoruz. Aşağıdaki insanlar yukarıdan oldukça küçülüyor fakat hala en az çıktığımızın iki katı kadar bir yeklik daha üstümüzde var. Sütunların başlarındaki oymaların nasıl yapıldığını merak ediyoruz o kadar ayrıntılı ki, o muhteşem mozikler, dev boyutlardaki hat yazılarının binlerce yıldır nasıl asılı durduklarını hayretle inceliyoruz. Gerçekten İlber Ortaylı’nın dediği gibi tarihimizi tanımak, ona sahip çıkmak gerekiyor.